เป็นเวลาที่ค้างคาวทั้งโลกกำลังเอาฟืนที่เก็บในป่ามาได้
บินไปไกลแสนไกลฝากไว้บนดวงดาวไม่มีชื่อ
เพื่อกำนัลแด่ดวงอาทิตย์ที่ไม่ส่องแสงลงมาตลอดเวลา
และเพื่อเป็นเชื้อเพลิงของการเดินทางอันแสนสั้นของวันใหม่หนึ่งวัน
มันเป็นเวลาที่ฉันควรจะตื่นจากการหลับไหล
แต่ฉันยังคงนอน และฝันถึงเธออยู่…
แต่ฉันบอกเธอไม่ได้หรอกถึงความฝันของฉัน
ภาพมันชัดเจนจนฉันไม่อาจคิดว่ามันเป็นแค่ความฝัน
ฉันไม่อาจจะอธิบายมันใด้เลยซักนิด
หรือถ้าฉันเคยขี่แมลงปอบินเหนือทุ่งดอกไม้นั้น
ฉันคงจะบอกเธอได้ว่ามันสวยงามอย่างไร…
