ไร้เสียงเข้าถึง

สงบแต่ไม่สุข

สบายแต่ไม่นิ่ง

วิญญาณผดพัง

พลังหดหาย

เพราะที่ที่ฉันอยู่มีแต่ความเงียบ

คณาพร

………………………………….

ถ้าคุณอยากรู้จักฉัน

ความเงียบของฉัน ได้บอกคุณแล้ว

ถ้าคุณจะถามคำถามนี้กับฉัน

ความเงียบของฉัน ก็ได้ตอบคุณไปแล้ว

ถ้าคุณจะรักฉัน

ได้โปรดอย่าทำร้ายความเงียบของฉัน

ด้วยคำพูดของคุณ

นที :]

บทสนทนาของใครบางคน

ปลิวผ่านหูฉันไป

คำพูดแล้วคำพูดเล่า คนแล้วคนเล่า

ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาพูดอะไรกัน

ฉันไม่รู้ว่าพวกเขารู้สึกอะไร

ฉันไม่อาจตอบได้

เหมือนที่พวกเขาไม่รู้จักฉัน

มันก็เป็นเรื่องธรรมดา

แต่ทำไมฉันจึงรู้สึก

หรือเพียงเพราะฉัน

พูดคุยกับตัวเองเพียงลำพัง

ฉันร้องเพลงไต้หลังคาสีส้มสดใส

ฉันมีความรักไต้หลังคาสีส้มสดใส

ฉันเห็นเธอจากไปไต้หลังคาสีส้มสดใส

ฉันยิ้ม หัวเราะ ร้องไห้ ไต้หลังคาสีส้มสดใส

ฉันหลับและตื่นไต้หลังคาสีส้มสดใส

ฉันมีชีวิตที่น่าสนใจไต้หลังคาสีส้มสดใส

ฉันกำลังเดินต่อไปไต้หลังคาสีส้มสดใส

ฉันไม่รู้ว่าที่ใด แค่ดวงอาทิตกำลังจะจากไป

และพาหลังคาสีส้มสดใสของฉันจากไปอีกวัน

.

รถวิ่งไปตามราง ความเร็วปานกลางสม่ำเสมอ  

ปล่อยลมตีสัมผัสใบหน้าแสนสบาย

เหลือบเห็นแสงไฟอยู่ไกลๆ

ส่องสว่างระยิบระยับสวยงาม

ไกล ไกล ไกล ไกล และไกลออกไป ไร้ระยะทางคาดเดา

ที่ฝั่งนั้นมีอะไรอยู่ ผู้คนทำอะไรกันอยู่ 

มีเรื่องราวอะไรกันอยู่ภายใต้แสงไฟนั่น

เดาไปเถอะ เดาให้ตาย ไม่มีวันล่วงรู้

เพราะรถไฟขบวนนี้ ไม่ได้วิ่งไปที่แห่งนั้น

แต่ถอยพาฉันออกไปไกลยิ่งกว่าเดิม

หันกลับมามองไปทางที่ฉันกำลังมุ่งไป

ทำไมฝั่งนี้มืดมิดเสียจริง..

.

.

ไม่มีเห็นหนทางให้เดิน

ไม่มีสะพานให้ข้ามไปอีกฝั่ง

ไม่พยายามจำ

ไม่พยายามลืม

ไม่อยากคิดหาเหตุผล

ไม่ใช่ว่าเพราะไม่ยอมใช้ชีวิต

แต่เพราะชีวิตมันยากและซับซ้อนมากเหลือเกิน

.

.

….อยู่กลางทุ่งโล่ง….

พัดผ่านปลายจมูก เส้นผม และวิญญานของฉัน เหนือต้นสนสูงใหญ่

ยูนิคอนสีขาวบริสุทธิ์กำลังพาฉันบินไป แต่ไม่รู้ที่ใด

บอกฉันเพียงแค่หลับตา ปล่อยใจให้ล่องลอยไป…

เสียงเพลงแห่งความเงียบที่ฉันเคยรู้จัก

ภาพแห่งความฝันที่ฉันเคยฝันถึง

บัดนี้ เป็นจริงในความฝันอีกครั้ง ภาพที่สวยงามที่สุด

ที่ดวงตาของฉันไม่อาจจะมองความสวยงามของมันออกมาได้หมด

ความงามที่ชัดเจน ในความไม่ชัดเจน

ม่านแสงและละอองหมอกลึกลับ น่าหลงไหล

ฉันหลับตาลงอีกครั้ง พร้อมเสียงเพลงแห่งความเงียบที่คุ้นเคย

เพื่อฝันถึงภาพนั้นอีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง…

บินไปไกลแสนไกลฝากไว้บนดวงดาวไม่มีชื่อ

เพื่อกำนัลแด่ดวงอาทิตย์ที่ไม่ส่องแสงลงมาตลอดเวลา

และเพื่อเป็นเชื้อเพลิงของการเดินทางอันแสนสั้นของวันใหม่หนึ่งวัน

มันเป็นเวลาที่ฉันควรจะตื่นจากการหลับไหล

แต่ฉันยังคงนอน และฝันถึงเธออยู่…

แต่ฉันบอกเธอไม่ได้หรอกถึงความฝันของฉัน

ภาพมันชัดเจนจนฉันไม่อาจคิดว่ามันเป็นแค่ความฝัน

ฉันไม่อาจจะอธิบายมันใด้เลยซักนิด

หรือถ้าฉันเคยขี่แมลงปอบินเหนือทุ่งดอกไม้นั้น

ฉันคงจะบอกเธอได้ว่ามันสวยงามอย่างไร…